9 год таму ў Мінску на станцыі метро Няміга загінула 52 чалавекі, большасць з якіх - дзяўчаты 16-20 гадоў. Калі вам не ўсё роўна, прысвяціце дзве гадзіны свайго часу сёння на тое, каб прыехаць да помніка на Нямізе і запаліць там свечку памяці.

Для таго, каб вашыя дочкі, сёстры, каханкі ніколі не адчулі на сваім горле боты сотняў людзей.
________________________________________________

9 лет назад в городе Минске на станции метро Немига погибло 52 человека, большинство которых - девочки и девушки 16-20 лет. Если вам не всё равно, потратьте два часа своего времени сегодня на то, чтобы приехать к памятнику и зажечь там свечу памяти.

Зачем? Чтобы ваши дочери, сёстры, любимые никогда не ощутили на своём горле ботинки сотен людей.

http://nemiga99.narod.ru

Карточки Зайцева - вещь вообще-то гениальная, четыре шрифта, силуэтные рисунки, ударные склады и всё такое... я так думала до сегодняшнего дня...

Подходит дитё - дайте карточку. Даю, написано "тритоны". Дитё в жизни своей таких страшных чудовищ не видело никогда. Идёт писать слово. Пока заполняю журнал, краем уха слышу от стола с кубиками "кро-ко-дил-дил-дил...". Ну, думаю, дети тешатся.

Приходит дитё. Приносит четыре кубика - т, ри, то, ны. "угу", - киваю, "что это?". "КРОКОДИЛЫ!" - торжествуя произносит дитё (читать не умею, а во какое словище написал!). Я аж подпрыгнула. Крокодилы? хм... давай проверим... Где Т? показывает... Где РИ? показывает... Где ТО? показывает... Где НЫ? показывает... "Т-ри-то-ны", нажимаю на кубики... повтори! Дитё: "т-ри-то-ны". Кто это? КРОКОДОДИЛЫ! мм.... да? Давай еще раз. Это какой кубик? "Т". А это? "РИ". А это? "ТО". Последний? "НЫ". Давай вместе (беру руку, веду) - Т-ри-то-ны. Кто это? Т-т-КРОКОДИЛЫ!! Ты догадываешья, а ты читай. Послушай сам себя (ставит одну руку около уха, второй ведет по кубикам) - т-ри-то-ны. Кто это? КРОКОДИЛЫ!.... я сползла под стол... И вот докажи ему, что написано тритоны, когда нарисовано с зубами и длинное!

Сённня працоўны дзень пачаўся амаль з гістэрычнага смеху.. і скончыўся такім жа чынам. Прыхожу раніцай у клас, а там на стале ліст з запісам (почырк выхавацеля!!!): Никита осёл, Егор овца:) Ледзь не падавілася))))) Пакуль успомніла, што гэта значыць. Мы проста працуем па методыцы Зайцава і дзеці пішуць у свой вольны час словы з картак (кубікамі пішуць), а я запісваю, хто колькі напісаў і якіх словаў))) От хлопцы ўчора ўвечары і напісалі))))) А я цэлы дзень не магла глядзець на Мікіту і Егора без смеху:)) Як успомню "осёл, овца", так на рогат прабірае)) А хлопчыкі-та лепшыя ў класе, самыя разумненькія)))

Працяг. Удзень прыйшла ў кабінет Лены, сяжу, раблю дакументы. Прыходзіць нейкі старшакласнік, прыносіць тлумачальную - "Можно я оставлю Елене Леонидовне?". Кладзе на стол і выходзіць. Я як глянула, так і спаўзла)))) Даслоўна (з захаваннем арфаграфіі, толькі выдзяленне маё): "Я, Кавкель Сергей, ученик 8А класса, проснулся, когда был конец второго урока дома и был в шоке. В школу так и не пришел, в чем каюсь. Обещаю встовать вовремя. 16.10.2007" Трэба зазначыць, што Алена Леанідаўна - гэта намеснік дырэктара па вучэбный рабоце старэйшых класаў. Не ведаю, што хацеў сказаць гэтым вучань, але аджог) Напэўна, ўсім класам стваралі:)

Вялікія гарады, вялікія вуліцы. Рушыш па праспекце, рука цягнецца за мабільным. "Прывітанне, ты дзе? Позна будзеш? я тады адпраўлю на мыла, ты паглядзіш". А было прайсці - чатыры прыпынкі, 10 хвілін запаволенай хады па асеннім лісці. Дамафоны, каробкі кватэр, адна на адну - як ў абутковай краме. Вам які памер? - мне 40, але можна 39 паспрабаваць. Вам які паверх? Ўсё роўна, абы цёпла было. Можна і трэці, я пешшу прайду. Трое дзвярэй, 15 ключэй, аўтаадказчык-аутлук-аська-дайрык-сінглс.ру-мікравалноўка-электрычны імбрык-электрычны абагравацель-мабільны на падзарадку-батарэйкі з флэшкі таксама. Зноў мабільны, і "Вітай, я дома, лаві на мыле, адправіла". Усмешка з нахіленай галавою ; ))))) Дабранач, сонейка. 18 стукаў, з іх два "Шыфт" і адзін "Прабел". Калі я згублю голас на выходны, я не заўважу - аська прыме мяне і такой. І мне будзе здавацца, што я жывая.

Ты зойдзеш у мой пакой і скажаш "прывітанне". А рукі пацягнуцца на ФЫВА і ОЛДЖ, каб сказаць табе "добры дзень, сястрычка, дзякуй, што ты прыехала". Кропка-інтэр.

Вялікія гарады...

Сястра мая - педагог-арганізатар. У гімназіі. Беларускамоўны педагог-арганізатар)) Да яе можна зайсці выпадкова ў кабінет і пачуць на ўсю катушку "Песні свабоды") Народ смяецца, сцябецца, хаваецца ад праверак.

На гэты год праверка загадала зрабіць стэнды для ўсіх арганізацый, што працуюць на базе гімназіі. Рабілі сёння для БРПО (піянеры). З матэрыялаў былі фанера, лён розных колераў, пробка. Мы не хацелі!! 8) Праўда!! ;)) Атрымалася дошка, абцягнутая чырвоным ільном, досыць шчыльнага ткацтва, з дзвюх кромак - белы кант з бахрамой рэдкага ткацтва, завершаны вялікаю белай ільняной кветкай, на асноўным цэнтры - 7 белых лістоў з інфармацыяй пра БРПО, зверху назва дружыны з карычнева-сіняй пробкі, аздобленая белымі ільнянымі ніткамі, выцягнутымі з бахрамы.

Калі ўсталі і глянулі на стэнд зверху, ад шоку зарагаталі - стэнд атрымаўся натуральна бел-чырвона-белы))) У гімназію. У кабінет завуча па выхаваўча-ідэалагічнай працы_)))) З беларускамоўным педагогам-арганізатарам))) Вырашылі дадаць рамкі да інфармацыйных лістоў з ружовага ільну вельмі разрэджанага ткацтва. Ціпа маскіроўка:))))) Жарты жартамі, блін, а вось што на гэта праверка скажа:))))

Сегодня в троллейбусе:
- Девушка, это у вас книга упала? - обернувшись, спрашивает мужчина и показывает под СВОЁ сиденье.
- А?.. Нет, не у меня... "но ДЛЯ меня" - мелькнуло в голове, когда глаза пробежали по названию книги - "от Иоанна святое благовествование. шаги к познанию бога".

что-то щёлкнуло и встало на свои места.

только приехав поздно вечером домой, я поняла абсурдность произошедшего - в троллейбус (!) под сиденье (!) падает (?) книга с печатью церкви "Вефиль", севший на сиденье мужчина нагибается (!) под него, видит книгу, оборачивается и спрашивает у меня дважды (!), заставляя снять наушники и ответить на вопрос, не обращая никакого внимания (!) на сидящую рядом девушку без наушников.

начинаю ощущать себя ненормальной.

Вернувшись из Одессы я отсмеялась, нарассказывалась и забыла. Не подумав о том, что все, в общем-то только началось. Ибо продолжение не замедлило явиться - в лице Волшебника, кратко и резко ответившего на вопрос "Что делать" - пост, покаяние.
Отмучившись несколько ночей, поговорила с крестной. И поняла, что не отвертеться. В церковь шла православную, где крестили. С сестрой. Расплакалась. Наплакалась и ночью дома. И утром. И днем. И снова ночью. А потом пошла на курсы. Английского языка. Где "ни с того, ни с сего" начали говорить о Христе, принятии и смирении. Курсы были при церкви, да.

Я не знаю, как всё это пройти. Я была уверена, что вместе с тем решением всё и закончится. не знаю.

Началось всё обычно и даже где-то чуть-чуть печально %))) - с незнания, что взять почитать в дорогу на море. После долгих раздумий взялась "сама собой" Библия. И понеслась...

Первая машина в Беларуси - дальнобойщик с надписью "Санта-Мария")).

После ночи на границе долго не хотели брать, мы уселись на асфальт и начали читать Библию и стопить одновременно. Следующего дальнобойщика по чистой случайности звали Иордан Мы начали задумываться и скрябать в затылках.

После долгих блуканий по Одессе в надежде найти-таки один нужный нам из трех вокзалов ребята свыше (у меня есть подозрения, что это тот самый чернокожий бог, что в белом костюме в Брюсе Всемогущем, над нами прикалывался))))) настырно отправил-таки нас в Затоку, а не в Очаково, куда так хотелось (маршрутки до Очаково не ходили, а ехать с пересадками не хватало денег).

Уставшая и злая от сумасшедшей Одессы, полупоругавшись с Пашкой, сидя в маршрутке я плавилась и смотрела по сторонам. Когда мысли о "ничего случайного не бывает" достигли апогея, вдоль дороги нарисовался щит с надписью: "Христос сказал: Я есмь путь, истина и жизнь" со ссылкой на соответствующие главы Библии. Подпрыгнув до потолка, едва успевая за отъезжающей маршруткой, успела заметить обратную сторону щита: "Никто не избежит суда Божия" (не помню дословно).

Расхохотавшись, мы помахали небу рукой - да, бог, мы услышали

По возвращении в Одессе нас встретили (кто бы вы думали?%))))) - парень с девушкой в майках "Иисус исцеляет" Радости нашей, конечно, не было конца)) Получив свои листовки (ребята были то ли из протестантов, то ли из баптистов), мы отправились на трассу)).

В заключение и награду после ночевки у трассы нас забрал украинский дальнобойщик, в машине которого (ага, я тоже в этом месте смеялась))))) на самом видном месте красовались три наклейки с православными крестами - машина была освященная 8)

Верьте, дети, бог есть%_))

У панядзелак - стопам да Крыма, потым стопам да Пастаў, потым стопам да Блакітных азёраў. Два тыдні волі. Два тыдні плячом да пляча са светлым чалавекам. Па шляхах. Без думак і планаў. "Тут і зараз". Мы - свабодныя.

За дзвярыма пашарпанага Менскага будынку ў цэнтры горада, на якім шмат абяцаючы надпіс "Беларуская акадэмія мастацтваў", жыве Зазяркалле. Там жывуць чэшырскія каты, палымнеючыя вочы, дакладна-недакладныя рухі, трымцеючыя галасы і гукі. Там вельмі шмат жыве і працуе гукаў, высокіх і схуднелых, у шаўковых намітках і ў лапцях на босую нагу. І рук таксама многа. За дзвюма лесвіцамі і вяртушкаю-пропускам пасяліліся камкі вуголля - вострага, мяккага, гарачага, ледзянога, попельнага. Рознага.

Я глядзела паўз галовы на дваіх - абодва акторы, абодва срэбныя, абодва палымнеюць. Яны розныя ў гэтым жыццёвым увасабленні і ненатуральна не-побач на сцэне.

"Коласу слава, слава Купалу, але дзе мейсца тут для цябе?"... падумалася мне на выхадзе з чароўнага сусвету стандартна-хворых і нефарматна-геніяльных...

Цётка Галя, мая любімая цётка, самая лепшая і самая-самая харошая, трапіла ў бальніцу з гематомай мозга, зрабілі аперацыю, будуць яшчэ адну рабіць. А маці яшчэ і казаць не хацела, каб я не ехала да яе. Ну як жа ня ехаць?? Як можна падумаць, каб не ехаць?? Заўтра зранку... заўтра... так доўга час цягнецца... яна ў аўтобусе прытомнасць страціла.. што ж за..

зблыталіся думкі. а свята ж паслязаўтра. і ў Горадню я збіралася... і вось так усё 8(((

Імёны наўкола верцяцца - да, як цунамі - тваё слова, як і заўжды жывейшае за ўсе нашыя думкі. Імёны Зміцера, Іванкі, Крыстафа, Старэйшага. Імёны і знакі. Квіткі на суботу, аўтастоп на нядзелю... Я хачу да бога. Я хачу адсюль, ад бруду, ад гразі, ад раўна- і крыва- душша міліцыі, ад гэтых бясконцых спрэчак і сварак з сябрамі і пярэваратнямі-несябрамі, ад прапаленых рук і ізноў крывавых бінтоў на руках, ад даставучага мабільнага. Я хачу ў Фарны, хачу на дарогу, хачу на вецер. Але мушу быць на пляцы. На Пляцы Волі ў Дзень Волі. Таму што інакш не мае быць.

Як ніколі моташна і паскудна. Паскудна ад таго, што веры не стае, што слабасць у душы, што не такая, якой павінна быць. Што не з вераю, але з нянавісцю.

Прыгожыя ЖЖ патрыётаў, такія ўсе моцныя, такія то ўсе героі. Але ж ніхто ня піша, што страшна - да, страшна. Танюшка пасля Акрэсціна шчэ доўга ўначы ад жахаў крычала - чорныя сцены сніла. І ніхто не піша, як гэты жах вытравіць. І ніхто не скажа, як перад 19-м імшу на каленях стаялі. Кожны страх прыкрывае, хавае, як нешта брыдкае, як ненатуральнае. Пашка крычыць - то ж беларусы мы, Дашка распінаецца - за будучыню шчаслівую... Толькі Ян моўчкі ўсміхаецца. Ён ведае. Ён усё ведае. Дзякуй, Ян. Я ўсё адно буду. Бо разам.

Тут ёсць я-новая)) шмат фотак і шмат мяне:))) (каля 400Кб ўсяго)
http://www.diary.ru/~Aelina/?comments&postid=25161971&from=last#100827778

Вось і ўсё. Галава пастрыжана пад вожык, рука прапалена цыгарэтай, душа адмолена трохгадзінным маналогам у касцёле. Новы дзень - і новае жыццё.

... вось толькі на дарогу хочацца... на волю, на вецер, у чужыя гарады... а да восені так далёка (((